Jongslog

Fibonacci

De fibonacci-reeks kennen we natuurlijk van De Da Vinci Code. De reeks getallen wordt verkregen doordat elk getal steeds de som is van de twee voorgaande getallen: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8 etc. Als je de reeks doorzet is de verhouding tussen twee opeenvolgende getallen gelijk aan de gulden snede! Het inspireerde meneer 1337motif om zo de afgebeelde snijplank te ontwerpen. De grootte van de vierkanten correspondeert met de fibonacci-getallen en als je die steeds aanlegt krijg de rechthoek. Klik maar op de afbeelding dan wordt het duidelijk!

Het laatste avondmaal

In Giornico (Zwitserland, Vallei Leventina) staat het kerkje, San Nicola, en dateert van de 12e eeuw. Laat Middeleeuwse fresco’s zijn in de hoge absis nog te zien. Hoewel beschadigd herkennen we hier weer een afbeelding van laatste avondmaal. Iets zegt mij dat dit nog lang niet de laatste afbeelding is die ik zal zien van het laatste avondmaal. Hoeveel voorstellingen zouden er zijn?

Het laatste avondmaal

In de vakantie weer een leuke vondst gedaan. Nog altijd niet de echte fresco van Da Vinci gezien, maar ook nu weer een variant op het laatste avondmaal. In de kerk S. Giorgio in het plaatsje Carona (CH) is deze afbeelding te bewonderen. Verrassend omdat het doel van het bezoek eerder de beschilderingen van Pezzi zou zijn. In het koor een fresco naar het voorbeeld van Michelangelo’s Sixtijnse kapel, het Laatste Oordeel. Maar goed, veel boeiender is het laatste avondmaal. Er staan namelijk 18 figuren afgebeeld. Dat zouden natuurlijk bedienden kunnen zijn. Maar 13 discipelen? Krijgt Dan Brown dan toch gelijk? Het doet mij denken aan een leuke scene van Monty Python.

Het laatste avondmaal

Het laatste avondmaal van Leonardo da Vinci is een bijzonder kunstwerk. Leonardo realiseerde ca. 1495 een doorbraak. Niet alleen is Judas volledig opgenomen in de groep, maar ook zijn de personages zeer levendig uitgebeeld en interacteren ze met elkaar. Intrigerend detail is dat Petrus de dolk in zijn hand heeft waarmee hij later in het evangelieverhaal een soldaat een oor af zal snijden. Het werk verkeerd in slechte staat door de gebruikte fresco-techniek uit, waarbij Leonardo op een droge laag pleisterwerk schilderde in plaats van op een natte. Het doel was om helderder kleuren en een scherper beeld te verkrijgen. Dat gelukte, maar helaas begon de temperaverf al snel af te bladderen. Een bezoek aan de Santa Maria della Grazie zat er niet in voor mij, maar In Ponte Capriasca (Zwitserland) in de kerk Sant’Ambrogio is een kopie te vinden van het kunstwerk. Die heb ik wel gezien en op de foto gezet. Klik op de afbeelding voor een vergroting.

De Schreeuw

Op vakantie in Noorwegen dachten we in Oslo ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch te gaan bekijken. Op dit schilderij wordt in feite het geluid van de schreeuw uitgebeeld. Edvard hoorde en voelde het landschap rondom hem schreeuwen. Het ontzette, tot wanhoop gedreven figuurtje is eigenlijk Edvard Munch zelf. Het lichaam van het wezentje kronkelt mee met het kronkelende landschap. De angst overheerst in de panische penseeltrekken die de geluidsgolven van de tomeloze schreeuw weergeven. Rechts op het schilderij bracht Edvard Munch een verticale balk aan om het schilderij smaller te doen lijken.  Maar we hebben het werk niet kunnen zien want het was nog steeds in restauratie. Een goede reden om nog eens naar Oslo te gaan. Ook leuk om te vermelden is dat het masker in de film Scream is gebaseerd op deze afbeelding. Maar helaas, we hebben het schilderij niet kunnen zien want het was nog steeds in restauratie. Een goede reden om nog eens naar Oslo te gaan.